In dagboeken praat ik al kort over de medische beslommeringen, maar ik bundel het ook even in een medisch journaal. Want soms is het nogal veel dat ik op mijn bordje krijg.
Mijn blog is in december 2019 ontstaan nadat ik de diagnose MS had gekregen. Blogs over MS blijf ik nog wel apart schrijven. Al het andere medische bundel ik kort in blogs, afhankelijk van hoeveel er op mijn bordje komt. Er zit dus geen klokvaste planning aan vast, gewoon wanneer ik er zin in heb om erover te schrijven.
ACNES
In september schreef ik een blog over een nieuwe diagnose: ACNES. Ondertussen is dit niet stil blijven staan.
Vooraleer ik aan mijn relaas begin, wil ik even vermelden dat de pijnartsen een roulatiesysteem hebben. Je weet nooit op voorhand wie je pijnarts is bij de consultatie of de behandeling. Het hangt ervan af wie er die dag dienst heeft.
Normaal had ik half november een controleafspraak, maar ik stond ook op de wachtlijst. Zoals ik verwachtte, kreeg ik begin oktober een telefoontje dat ik eerder langs kon komen. Zodus zat ik begin oktober in de consultatieruimte van de pijnarts met de boodschap dat het toch niet helemaal geholpen heeft. Ze stelde een nieuwe behandeling voor.
Een tweetal weken later lag ik op de behandeltafel. Het was dezelfde arts als die de consultatie heeft gedaan, dus dat was fijn. Ik kon zelf nog kiezen tussen een infiltratie zoals de vorige keer of een PRF-behandeling waarin er een vijftal minuten stroomstootjes worden gegeven aan de zenuw. Ik antwoordde de pijnarts dat zij dokter is, dus dat zij mocht kiezen. Het werd de PRF-behandeling. Het meest pijnlijke aan deze behandeling is het zoeken naar de zenuw. Als de pijnarts de zenuw heeft gevonden, doet dat echt geen deugd.
Ik heb geen specifieke napijn gehad, zoals dat met de infiltratie wel was.
Pijn in trapeziusspier
Dat kon er ook nog wel bij. Ik kreeg veel pijn in mijn trapeziusspier in het linkergedeelte van mijn rug.
Op een vrijdag had ik zoveel pijn dat ik vanuit werk meteen mijn bed in ben gedoken met een heleboel pijnstilling. Pijn aan mijn trapeziusspier was me niet onbekend en ik wist welke cocktail wel zou kunnen helpen. Helaas pindakaas, ik heb huilend naar mama gebeld om te vragen of zij nog iets van gel had liggen. Ze had nog eentje, maar deze was een aantal maanden vervallen. Het kon me niets schelen. Mama is toen mijn spier komen insmeren. Nadat mama weg was, ben ik in slaap gevallen.
De pijn bleef echter aanwezig. Niet altijd even fel, maar het was er nog steeds. Op een maandagmiddag mailde ik uit pure wanhoop de neuroloog. Ze verwees me eerst door naar de fysische arts, maar dat blokte ik af. Ik wéét wat er moet gebeuren, maar het helpt niet. De vorige keer dat ik bij hem was, had ik enkele maanden nadien mijn opstoot. De neuroloog stelde dan een EMG voor. Dat vond ik al beter. Dat heb ik nog nooit gehad.
Op de EMG kwam naar voren dat de geleiding van mijn zenuwen goed was. Er was wel wat ruis te horen op de spier. Daarvoor plande ze een MRI in met de vraagstelling of er een spierscheur of spierhematoom was. Maar ze vermoedde dat het van voorbijgaande aard zal zijn.
De immense pijn die ik in september had gehad, heb ik niet meer gehad. Pijn daarentegen wel. Op de MRI was er evenwel niets te zien. Ik vermoedde het al, want er is nooit iets te zien. Het lijkt alsof de diagnose van MS een toevalsstreffer was, omdat daar juist wél iets op beeld was te zien.
Dit was in het kort wat er de afgelopen weken gebeurd is.

Dit is een blogcategorie waarvan ik je had gegund dat je die nooit had hoeven aanmaken…
Al die pijn lijkt me ook zoveel energie vreten. Echt heel naar.
LikeLike