Het is meer dan 10 jaar geleden dat ik nog eens in Planckendael geweest ben. Ik vond het tijd om nog eens terug te gaan.

Papa is een fervente donor bij het Rode Kruis. Zo gaat hij regelmatig plasma geven. Elke keer dat hij gaat, krijgt hij een dank u-bonnetje. Je kunt dit bonnetje inwisselen voor een cadeau. Hoe meer bonnetjes, hoe groter je cadeau kan zijn. Papa is zoveel keer geweest dat hij 3 kaarten voor de zoo kon krijgen.

Ik had nog verlof, dus dat was het ideale moment om te gaan. Zo kon ik voor en na nog voldoende rust nemen. Het beloofde een zonnige dag te worden.

Er waren wel veel schoolkinderen. Dit hadden we verwacht. Het is het einde van het schooljaar en de schoolreizen zijn volop bezig. Ik wil hier nog eens mijn respect aan leerkrachten tonen: zoveel respect voor jullie! Ik hoorde alleen maar geroep. “Hier komen.” “Aansluiten.” “Hier blijven.” “Niet op de standbeelden klimmen.” “Verzamelen.” Daarnaast waren er zoveel groepen dat het volgens mij een nachtmerrie moet zijn om je ‘eigen’ kinderen in het oog te houden. Pff, ik heb ooit overwogen om leerkracht te worden (en ik heb er werkelijk twee jaar voor gestudeerd), maar nu ben ik echt heeeeel blij dat ik geen leerkracht ben.

Goed, over naar onze eigen dag. Zoo Planckendael is opgedeeld in vijf zones: Europa, Afrika, Amerika, Oceanië en Azië. Elke zone heeft een eigen rondgang waardoor je op het einde telkens op hetzelfde middenpad komt. Ik kan me niet herinneren hoe het vroeger was, maar ik vind dit echt heel handig.

We begonnen bij Europa. Dit is het kleinste gedeelte. Hier is ook de roofvogelshow, maar zo’n shows mijd ik als de pest. Ik vind het supereng dat zo’n beest vlak boven je hoofd scheert.

Daarna was het tijd voor Afrika. Een heel mooie zone met de giraffen. Er was ook een groep met personen in een rolstoel, veelal oudere mensen. Er was een vrouw die helemaal wild was van de giraffen. Ze genoot zo hard en ik vond het hartverwarmend om te zien.

Ondertussen was het al na de middag. De schoolgroepen rondden hun lunch af en gingen terug op pad, zodat wij rustig konden eten. We besloten om naar Toepaja te gaan. Dit is een zelfbedieningsrestaurant met zowel warme als koude gerechten. Verwacht geen haute cuisine. De keuze bestond uit belegde broodjes, voorverpakte slaatjes, ongezonde snacks (zoals worstenbrood), soep en simpele warme keuken (zoals vol-au-vent, balletjes in tomatensaus, spaghetti,…). Het is eigenlijk vergelijkbaar met Lunch Garden. Een flesje water van 50 cl kost 3,50 euro. Dat vind ik echt een goede prijs. Elders kost een flesje water van 20 cl al meer dan 3,00 euro.

Ik koos voor spaghetti. Het was te eten, maar niet meer dan dat.

Na onze lunch maakten we nog even een tussenstop bij het toilet voor een plasje en een nieuwe insmeerbeurt met zonnebrandcrème. De zon was heerlijk aan het schijnen. Gelukkig zijn er in Planckendael heel veel bomen en schaduw te vinden.

We gingen verder in de zone Amerika. Hier verblijven de pinguïns. Ik vind ze zo schattig. Blijkbaar leven deze pinguïns in het wild in een gebied waar het 42 °C kan worden. Ik verwachtte eigenlijk dat ze vooral in een poolgebied zouden wonen, waar het ijskoud is.

De volgende stop was Oceanië. Dit staat trouwens niet synoniem voor Australië, zoals ik een begeleider van een schoolgroep hoorde zeggen. Ik weet niet of het een juf of een mama was. Maar dat gezegd zijnde, het was wederom een mooi opgebouwd deel. De kangoeroes verblijven in dit deel, maar zij lagen redelijk ver in het verblijf te rusten, waardoor er niet zo’n mooie foto’s konden gemaakt worden. Ook de koala was een beetje schuw. Jammer voor mij, maar de dieren moeten gewoon doen waar ze zin in hebben.

Dan was het tijd voor de laatste zone Azië. Deze zone vond ik ook heel mooi opgebouwd. Op de route hoorden we ook rustgevende Aziatische muziek die door de luidsprekers klonk. In deze zone verblijven de olifanten. Ze waren niet in hun buitenverblijf, maar gelukkig konden we ze wel spotten in het binnenverblijf. Er was trouwens een olifant die net niet aan het voedernet aan het plafond raakte. Hij rolde gewoon een houten balk dat in de buurt lag naar voren en ging er met zijn twee voorpoten opstaan. Nu kon hij wel aan het voedernet. Slim dier. 🙂 Hier was ook de tropische serre met de vlinders, de reptielen en de gorilla’s. Het was al warm genoeg buiten, dus hier zijn we redelijk snel doorgelopen. Zeker omdat de gorilla’s buiten waren en niet in hun binnenverblijf.

We hebben alle zones gehad. We gingen nog even iets drinken en daarna wilde ik nog in de shop gaan kijken. Ik heb een magneetje van een flamingo gekocht. Dit hangt nu op mijn magneetbord en is een herinnering aan deze mooie dag. Ik heb er zo hard van genoten. Ik heb heel de tijd zelf gewandeld (dat uiteindelijk resulteerde in zo’n 15 000 stappen) en heb weer fijne herinneringen gemaakt.

En nu wil ik nog eens naar Zoo Antwerpen. Dat is ondertussen al zo’n 10 jaar geleden (september 2016). En Pairi Daiza staat ook nog op mijn lijst.