In april bracht ik tweemaal een bezoekje aan spoed en begin mei had ik een hels weekend. Benieuwd naar het vervolg? Ik vertel het hier.

Ik eindigde de vorige blog met een aanvraag voor een CT thorax. Gelukkig gaat het in mijn ziekenhuis snel, want enkele dagen later kon ik gaan. Een CT thorax is heel snel gebeurd. De verpleegkundige sprak over drie minuten. In die drie minuten wordt er ook contrastvloeistof ingespoten waardoor je het even heel warm krijgt. Het lijkt zelfs alsof je in je broek plast. Zodra het infuus met de contrastvloeistof is ontkoppeld, gaat dat gevoel meteen weer weg.

Uiteraard bekeek ik de beelden. Ook deze keer nam de radioloog een printscreen dat in een mapje met “Results MM Oncology Reading” werd gestopt. In tegenstelling tot de vorige keer schoot ik niet in paniek. Ondertussen weet ik dat dit niets hoeft te betekenen.

De huisarts had afgelopen maandag wel meteen een afspraak ingeboekt voor vrijdagnamiddag, zodat hij het resultaat kon meedelen en eventuele vervolgstappen kon ondernemen. Echter kwam uit de CT thorax ook niets bijzonders uit. Waar de pijn vandaan komt, mag Joost weten. Ik suggereerde eventueel zenuwpijn. Aangezien er niets uit alle onderzoeken kwam, ging hij ook die kant op. Ik vertelde dat de baxter met Tradonal/Litican wel hielp, dus hij schreef een pijnstiller in dezelfde categorie voor met vertraagde afgifte.

Later contacteerde ik ook de neuroloog of dit eventueel MS-gerelateerd was. Aangezien het hier over het perifeer zenuwstelsel gaat, is dit niet MS-gerelateerd. MS is namelijk een ziekte van het centraal zenuwstelsel.

Met andere woorden: het is vermoedelijk zenuwpijn, maar niet MS-gerelateerd. Ach ja, kan er ook nog wel bij…