In deze blog vertel ik over het vervolg van mijn ritje naar spoed.

Maandag 4 mei 2026

Ik heb een hels weekend achter de rug. Genieten van een verlengd weekend? Niet bij mij. Donderdag had ik een CT-scan van mijn buik. Ik weet dat het verslag pas na vijf dagen beschikbaar is voor de patiënt, maar ik ging af en toe kijken of het verslag al gemaakt is en wanneer ik het kan lezen. Dát had ik beter niet gedaan.

Ik zag namelijk dat de radioloog twee printscreens had genomen met twee letsels waarin onderaan ´Results MM oncology reading´ stond. Ik heb huilend mama gebeld. Angst, paniek, woede, machteloosheid omdat het een verlengd weekend was. Ik kon pas op maandag mijn huisarts bereiken. Op 1 mei heb ik eigenlijk de godganse dag gehuild. Ik ben ook heel het weekend gewoon bij mijn ouders gaan logeren om niet alleen te zijn. Zaterdag ging het beter. Ik had de knop omgezet. Ik weet niet wat er gaande is en het internet al helemaal niet. Het enige wat we kunnen doen is afwachten tot maandag.

De nacht van zondag op maandag sliep ik weer in mijn eigen bed, aftellend naar 8u. Dan kan ik een afspraak maken bij de huisarts. In de namiddag kon ik terecht. Ik had mama meegenomen als steun en toeverlaat. Gelukkig kon de huisarts me snel geruststellen. Er is een letsel in de lever gevonden, maar de radioloog denkt eerder aan een hemagioom of adenoom (goedaardig). Er wordt een MRI gedaan om het verder te bekijken. De huisarts maakte zich meer zorgen over het pleuravocht dat gevonden is tussen de longvliezen. Hiervoor wordt er een CT gemaakt. De pleuritis kan een verklaring zijn voor de immense pijn.

Het zijn bange dagen geweest…