Jaarlijkse controle voor MS

De jaarlijkse controle voor MS stond weer op de agenda.

Onderzoeken

Allereerst had ik een MRI van mijn hersenpan. Nadien moest ik uiteraard gaan kijken naar de beelden. Als een pseudoradioloog scrollde ik door mijn beelden. Ik verwachtte zelf niet echt iets spectaculairs te zien en ik zag ook niets wat anders was dan de vorige beelden.

Enkele dagen later had ik de VEP en (S)SEP. VEP staat voor Visual Evoked Potentials oftewel de geleiding van de oogzenuw. (S)SEP staat voor SomatoSensory Evoked Potentials oftewel de geleiding van de gevoelszenuw. De neuroloog testte dit jaar de bovenste ledematen, zowel links als rechts.

Raadpleging

Na de VEP en de (S)SEP mocht ik meteen door naar de neuroloog. Zij bevestigde mijn vermoeden dat mijn MRI stabiel was en ook de geëvoceerde potentialen waren prima. Na bijna 7 jaar MS kan ik een stabiel beeld van de MRI beter plaatsen. Hetgeen op beeld te zien is, is maar het topje van de ijsberg. Pas bij een autopsie kan je zien hoeveel letsels er in werkelijkheid zijn. Een MRI is een handig onderzoek, maar is niet het heilige grut waarvoor ik het jaren aanzien heb.

De neuroloog vroeg naar mijn werk. Ik antwoordde dat ik op dit moment 40% (16u) werk. Mijn goedkeuring voor een invaliditeitsuitkering loopt nog tot mei 2027. Daarna zou het verlengd moeten worden. Echter zijn ze hier in België een heksenjacht aan het uitvoeren omdat ze niet voldoende geld meer hebben om de uitkeringen te betalen (we zitten met een gigantisch begrotingstekort en volksgezondheid moet eraan geloven). Bij mijn vraag of dit bij MS-patiënten ook zo is, knikte ze. Zelfs de E-pathologie van kinesitherapie zijn ze aan het afslanken. Daarvoor heb ik nog toestemming tot januari 2029, dus normaal hoef ik daar niet voor te vrezen.

Ik vertelde dat ik 40% werkte, maar dat ik nog steeds het gevoel heb dat ik voltijds werk. 40% zit ik op het werk, maar al die andere tijd gaat verloren aan kinesitherapie, ziekenhuisafspraken, … Meer kan ik er gewoon niet bij hebben. Ook mijn werkschema aanpassen naar halve dagen zie ik niet zitten, want dan zou ik in de namiddag helemaal niets meer waard zijn. Nu kan ik het nog redden doordat ik op maandag- en woensdagnamiddag en dinsdag en donderdag volledig vrij ben.

Alles is stabiel, dus de vraag is dan ook mijn belastbaarheid voor de medicatie. Ik moet voor de Tysabri elke vier weken in het ziekenhuis zijn. Ik vertelde dat dit niet zozeer het probleem is, maar wel al die afspraken die er maar tussenkomen, waardoor ik het een beetje beu word. Ik zou de keuze hebben om naar een iets lichter medicijn over te schakelen die ofwel thuis wordt toegediend (Kesimpta) oftewel 2x/jaar in het ziekenhuis (Ocrevus). De rompslomp die daarbij komt kijken, vind ik niet aantrekkelijk. Daarnaast is Tysabri nog steeds het sterkste medicijn dat heden op de markt is. Ik koos ervoor om nog steeds om de vier weken een bezoek te brengen aan ‘het vijfde verdiep’.

4 gedachtes over “Jaarlijkse controle voor MS”

  1. Wat betreft die zorgkosten en uitkeringen verschillen Nederland en België niet veel van elkaar. Ik kan me best voorstellen dat je een beetje in je maag ermee zit. En ik snap ook goed dat gevoel dat je alsnog voltijds werkt. Momenteel heb ik twee (betaalde) banen. Bij de een (schrijven) kan ik mijn eigen uren indelen, maar bij de boekhandel niet. Zeker sinds de geboorte van Hille kan ik op dinsdag al opzien tegen de vrijdag dat ik in de boekwinkel moet staan. En dan gaat het maar over één dag per week.

    Wel fijn dat je MS min of meer stabiel is, maar eens in de vier weken naar het ziekenhuis en alle andere dingen die erbij komen kijken, maken het natuurlijk niet makkelijk.

    Like

Geef een reactie