De laatste voorstelling van het theaterseizoen 2025-2026 is weggelegd voor Rudi Vranckx. Het was een aangrijpende voorstelling, maar meer erover in deze blog. Let op: bevat spoilers!

“Hoe vond je het?” vroeg mama na de voorstelling. Ik wist even niets uit te brengen, want zijn er überhaupt woorden voor? “Ik ben blij dat ik hier leef,” zei ik.

“Altijd iemands moeder, iemands kind.”
Met die gedachte neemt Rudi Vranckx je mee op een reis door conflictgebieden, op zoek naar verhalen die niet vergeten mogen worden. In Afghanistan, Afrika en het Midden-Oosten ontmoette hij vrouwen en kinderen die ondanks alles bleven vechten voor hun toekomst.

In ‘Door de ogen van’ worden deze aangrijpende verhalen tot leven gebracht met beelden, woorden en live muziek van Lara Chedraoui, Wigbert, Serge Feys en Gertjan Van Hellemont. Liederen van grote songwriters zoals Patti Smith en Nick Cave versterken de emotie van de vertellingen.

Een voorstelling die raakt, inspireert en hoop biedt in tijden van wanhoop.

In deze voorstelling staan vrouwen centraal die niet veilig zijn in hun eigen land door oorlog en geweld. Van Oekraïne tot Iran tot Gaza tot zelfs in de Verenigde Staten. Ja, zelfs in een ontwikkeld land als de Verenigde Staten zijn vrouwen niet altijd veilig. Het voorbeeld dat Rudi gaf, was de vrouw die de moord uitgevoerd door ICE-leden heeft gefilmd en dus kroongetuige was. Ze is twee maanden moeten onderduiken. Als boekliefhebber, vond ik het eveneens jammer dat sommige “controversiële” boeken gewoon verboden zijn in de bibliotheken. Oftewel, wat niet in Trumps straatje past, vliegt er buiten.

De wereld staat in brand en de vergelijking wordt gemaakt met de Tweede Wereldoorlog. Hitler, Stalin en Mussolini van toen is heden Trump, Poetin en Netanyahu.

Het verhaal van Hind Rajab, het 6-jarig meisje uit Gaza, raakte me enorm. Ik volg het nieuws over oorlog totaal niet. Niet dat het me niets kan schelen, maar eerder uit bescherming voor mezelf. Zoveel leed kan ik niet aan. Ik had dit verhaal dus nog nooit gehoord. De oorlog in Gaza is natuurlijk al lang bezig. De inwoners van Gaza leven eigenlijk in een concentratiekamp en worden verdreven van de ene naar de andere plek. Wanneer er papiertjes uit de lucht vallen, weten de inwoners dat ze hun biezen moeten pakken. Er zijn bommen op komst. Maar hoera, op het papiertje staat wel naar waar ze moeten vluchten. Soms gaat dit goed, maar soms lopen ze regelrecht in de val. Zo ook de familie van Hind. Het Rode Kruis heeft opnames gemaakt van het laatste gesprek van een familielid van Hind, die ook in de auto zat. Opeens zien ze Israëlische tanks voor hun. Ze komen recht op hen af. En dan klinkt er een regen van kogels. De lijn is verbroken. Het Rode Kruis probeert tevergeefs de vrouw terug te bellen. Uiteindelijk neemt er na een half uur een meisje van 6 de telefoon op. Hind. De hulpverlener probeert het meisje te kalmeren en blijft aan de lijn tot er hulpverlening is. Maar daar zijn de tanks weer en ook de kogels. Hind werd na 12 dagen in de auto gevonden. De hulpverleners die op weg waren naar Hind zijn ook in koelen bloede neergeschoten. Op Youtube is het telefoongesprek met Hind terug te vinden.

Vroeger was een rood kruis (van medische hulpverlening) of een vest met ‘press’ erop een teken van ‘niet schieten’. Tegenwoordig is het andersom. Pers is eveneens helemaal niet meer toegelaten in Gaza.

Het is geen plezante voorstelling. Er komt veel leed aan de pas. Om het leed te verzachten worden er tussendoor liedjes gespeeld door een liveband. Toch bleven we ook wat op onze honger zitten. We hadden misschien iets meer verhalen verwacht. Hoe Rudi Vranckx zijn jaren als oorlogsreporter beleefde.

Niettemin was dit een voorstelling waarbij men terug met de beide voeten op de grond wordt gezet. Ondanks een falende regering zitten we hier toch enorm goed in West-Europa. We zijn veilig, we hoeven niet constant in angst te leven,… Het is hier zo slecht nog niet…