Ik werd doorgestuurd door de huisarts naar spoed. Wat er aan de hand was, vertel ik hier.

Maandag 13 april 2026

Ik was aan het werk toen ik ineens buikkrampen kreeg. Menstruatiekrampen maar dan constant. Ik kon amper overeind komen. Ik nam paracetamol 1g in, in de hoop dat de pijn zou verdwijnen. ’s Middags ben ik al puffend naar de auto gelopen. In de namiddag belde ik naar de spoedlijn van de huisarts. Misschien was dit wel mijn appendix en dan moet er snel gehandeld worden. De huisarts adviseerde Buscopan en als het de volgende dag niet beter zou zijn, kon ik best een afspraak maken.

Dinsdag 14 april 2026

’s Morgens belde ik voor een afspraak, want beter was het nog niet. Het is zelfs erger geworden met pijn in mijn rechterflank. Ik kon pas ’s avonds gaan. De rest van de dag lag ik in de zetel. Mijn huishoudhulp zag dat het niet goed ging, want ik was nogal stil. Ik had geen eetlust en had pijn die niet verdween met paracetamol.

’s Avonds kon ik bij de huisarts terecht. Ik had ’s morgens al een urinestaal genomen, maar daar kwam niets uit. Hij vermoedde een appendicitis of een urineweginfectie. Hij wilde niet tot morgen (woensdag) wachten, dus hij stuurde me richting spoed.

Ik belde mama zodat zij met mij naar spoed kon rijden. Iets voor 20u kwamen we aan. Eerst inschrijven en meteen een kamerkeuze moeten doorgeven voor het geval dat ik opgenomen moest worden.

Ik werd redelijk snel binnen geroepen in de triage. Mijn bloeddruk en temperatuur werden gemeten, maar die waren keurig. De standaardvragen werden gesteld. Daarna werd ik naar een kamer begeleid. Ik mocht een ziekenhuisschort aandoen en werd gevraagd om een urinestaal. Helaas pindakaas, ik kan niet op commando plassen.

Hoe om te gaan met een patiënt?

Voorbeeld 1

Dokter 1 (man): “Ik heb een urinestaal nodig.”
Mama: “En wat als het haar niet lukt? Sonderen?”
Dokter 1 (man): “Ik sondeer niet. Ze is jong en geen 85.”

Voorbeeld 2

Dokter 2 (vrouw): “Ik heb een urinestaal nodig.”
Mama: “En wat als het haar niet lukt?”
Dokter 2 (vrouw): “We sonderen niet graag want dat geeft risico’s op een infectie.”

Bij voorbeeld 1 kreeg ik een enorm slecht gevoel. Alsof het mijn schuld is. Ik heb MS, algemene blaasproblemen en een zenuwgeleiding dat niet altijd naar behoren werkt. Hij keek niet naar mijn noden. Bij voorbeeld 2 werd er meegedacht. Zo kon ik het urinestaal de volgende dag afleveren in het labo, aangezien ik ook een echo van mijn buik moest laten maken.

Ze namen ook bloed af. De verpleegkundige die bloed nam, had vier pogingen nodig. Bovenstaande foto is poging 3. Uiteindelijk lukte het hem om in mijn linkerelleboogplooi te prikken. Nadat het bloed is afgenomen, werd er paracetamol aan het infuus gehangen. Na iets meer dan een uur waren de bloedresultaten binnen. Het was rond 21u00 en dokter 1 sloot zijn shift af.

Ik denk dat het zo’n uur later was dat dokter 2 binnenkwam. Ik had nog steeds geen urinestaal. Ik mocht naar huis met een verwijsbrief voor radiologie voor een echo van de buik. De dienst zou me woensdag opbellen voor een afspraak. Dan kon ik meteen het urinestaal op het labo binnenbrengen. De spoedarts gaf ook Monuril mee. Dit doodt bacteriën in de blaas.

Mama zette me thuis af en ik slikte nog wat pijnstillers (de ontstekingsremmers, want ik had net een infuus paracetamol gekregen).

Woensdag 15 april 2026

’s Morgens werd ik na vijf uurtjes slaap in dezelfde houding als de avond ervoor wakker. Ik meldde me ziek op het werk.

In de voormiddag kreeg ik telefoon van de dienst radiologie. Ze vroeg of ik meteen kon komen. Geen probleem, dus ik reed naar het ziekenhuis. Eerst nog langs het labo voor mijn urinestaal en dan de gang over naar radiologie. De radioloog maakte de beelden en meldde meteen dat er geen ontsteking of vocht in mijn buik zat. Hij vermoedde zelf ook een urineweginfectie. Mijn appendix was trouwens niet te zien op de echo. Hij zat lekker verstopt achter mijn darmen.

Vrijdag 16 april 2026

Ik belde naar de huisarts voor het resultaat van mijn urinestaal. Geen bacteriële infectie gevonden.

En nu?

Ik typ dit een dikke week na mijn avontuur. Ik heb nog enkele dagen flink pijn gehad. Er is geen oorzaak gevonden voor de pijn. Ik heb wel gemaild met mijn neuroloog, ook in verband met de frequentere blaasklachten en zij stuurde me door naar de uroloog die veel patiënten van haar begeleidt. Deze afspraak is gemaakt, dus nu is het (weer) wachten.

❀❀❀

Zo eindigde mijn blogpost normaal gezien. Het leven had echter iets anders in petto voor mij…

Vrijdag 24 april 2026 – Zaterdag 25 april 2026

Nadat ik enkele dagen redelijk pijnvrij rondliep, begon het op vrijdag weer te sluimeren. Een constante stekende pijn ter hoogte van mijn lever en rechterflank. ’s Avonds gingen we naar de voorstelling van Michael Van Peel. Ik zat niet echt op mijn gemak in de stoel.

Thuis aangekomen hoopte ik vooral dat ik snel zou slapen en dat het de volgende dag weer over zou zijn. Ik slikte nog 1 gram paracetamol en omringde me met mijn verwarmde graankussens. Maar toen overviel de hevige pijn me. Ik wist niet waar kruipen en huilde van de pijn. Ik belde de huisartsenwachtpost en die stuurde me meteen door naar spoed.

Papa reed mee en rond 0u45 kwamen we aan op spoed. Inschrijven, triage, box. Deze keer was het een aangename box. Er was op wc op de kamer en de deur kon dicht waardoor je redelijk rustig lag. De vorige keer lag ik in een box dat afgesloten werd met een gordijn. Dan hoor je de ganggeluiden wel luid en duidelijk.

Ik werd gevraagd om een urinestaal af te leveren. Aangezien ik dringend moest plassen, lukte het me deze keer wel. Er werd een infuus gestoken waarbij ze eerst bloed afnamen en dan de pijnmedicatie aankoppelde. Deze verpleegkundige stak vanaf de eerste keer goed. Aangezien ik zelf paracetamol had ingenomen, gaven ze nu Tradonal/Litican. Na een uurtje begon de pijn af te nemen. De assistent kwam ondertussen langs en ging het doorgeven aan de spoedarts. Na een dik anderhalf uur kwam de spoedarts binnen. Bloed en urine zagen er geruststellend uit. Ik mocht naar huis met pijnmedicatie. En ondertussen weet ik nog steeds niet waar het vandaan komt en dat vind ik niet leuk. Ik wil voor alles een verklaring hebben. Zeker op gezondheidsvlak.