Begin november kreeg ik op een dag een niet zo’n leuk mailtje…

Samenwerking tussen bedrijf en huishoudelijke hulp stopgezet

De boodschap van deze mail was dat de samenwerking tussen het bedrijf en de huishoudelijke hulp is stopgezet. Meer uitleg kreeg ik niet. De huishoudelijke hulp is twee keer geweest en ik was best tevreden over hem.

Het bedrijf ging wel op zoek naar een vervanger. Maar er was geen hulp beschikbaar die op mijn dagen kon. Ik wil namelijk thuis zijn als de hulp komt en de namiddag is ook geen optie, want dat is mijn dutjestijd. Met andere woorden wil ik ofwel dinsdagochtend of donderdagochtend.

Na wat mails te sturen bleek dat er op dit moment geen hulp beschikbaar was. Ze stuurden wel mijn vraag door naar andere filialen.

Proactief op zoek

Omdat ik echt een huishoudhulp nodig heb, ben ik proactief op zoek gegaan. Ik stuurde nog twee bedrijven een aanvraag. Van beide bedrijven kreeg ik al snel reactie. Bij het ene bedrijf werd ik op de wachtlijst gezet, bij het andere bedrijf had ik meer geluk. Zij hadden een hulp beschikbaar voor dinsdagochtend.

Bericht

“Wegens ziekte kan onze huishoudhulp I. niet komen.” Lap, daar heb je het al. Aan ziekte kan je niets doen, maar leuk is het niet. Later kreeg ik eveneens bericht dat deze huishoudhulp langer ziek zou zijn, maar dat ze iemand anders hadden die op dinsdagochtend kon komen.

Huishoudhulp H.

Ik wachtte af. Het is zowat mijn motto geworden: we zullen wel zien. Maar deze ochtend stond de huishoudhulp aan de deur. Zij deed haar werk heel goed en ik had weer een fris appartementje. Ze meldde dat er de volgende keer misschien iemand anders zou komen, want de afstand was voor haar best ver. Ik wachtte af. We zullen wel zien. Maar ik hoorde niks van een afzegging of wisseling, dus ik verwachtte haar gewoon.

De kat kwam

Twee weken later zat ik te wachten op H. Tien minuten na het begin van haar werktijd, was ze er nog niet. Ik belde naar het kantoor. Zij wisten ook van niets en probeerde haar te bereiken. Bij de tweede poging konden ze haar bereiken en zei ze dat het openbaar vervoer niet reed. En dat dat in de toekomst nog zou kunnen voorvallen. Wat er volgens mij gebeurd is nadat ze de vorige keer meldde dat er misschien iemand anders kwam: zij durfde dit niet te bespreken met haar werkgever, stuurde haar kat en gaf de schuld aan het openbaar vervoer en ik zat zonder huishoudhulp.

Het kantoor anticipeerde wel en kon een andere hulp aanbieden. Hij kon wel pas na de kerstvakantie starten.

Eindelijk

Na de kerstvakantie kwam de nieuwe hulp. Hij werkt goed door en voornamelijk stil. Ik vroeg me soms af of hij wel iets aan het doen was, zo stil werkt hij.

We zijn een aantal maanden verder en hij is er nog steeds. Meer zelfs, hij deelde mee dat hij van kantoor verandert. Ik moest maar zien of ik mee verhuisde of dat ik bij het huidige kantoor bleef. Ik moest geen seconde nadenken. Ik ga gewoon mee. Ik heb eindelijk iemand die weet wat werkethiek is én gewoon laat weten als hij wat later is.