Het was tijd voor een bezoekje aan de oogarts.

Al van kinds af aan ben ik vaste klant bij de oogarts. Als kind had ik strabisme (lui oog) en was mijn zicht heel slecht. Vanaf mijn kleutertijd loop ik met een bril rond. Aan het luie oog ben ik geopereerd. En Kim zonder bril ziet er raar uit.

Vlak voor de zomer maakte ik een afspraak. Dat is ook nodig, want de agenda zit altijd maandenlang volgeboekt.

Bij het bezoek werden eerst mijn ogen opgemeten, was er een gezichtsveldonderzoek en werden er foto’s genomen van mijn ogen. Nadien mocht ik bij de oogarts zelf komen. Zij keek nog even naar mijn oogzenuwen.

De sterkte van mijn brilglazen moet aangepast worden. Ik ben weer wat dichter bij de 0 geschoven. Nu is het -1,50 voor rechts en -3,00 voor links. Ik was als kind sterk bijziend (dichtbij goed, veraf slecht), maar sinds mijn volwassenleven worden mijn ogen beter. Het komt niet geheel als verrassing. Ik merkte dat ik mijn bril soms niet meer terug opzette (na een dutje in de zetel) om tv te kijken. Ik keek gewoon zonder bril. Het ‘beter worden’ van ogen gebeurt voornamelijk op kinderleeftijd, bij volwassenen wordt het minder vaak gezien. Maar een oog kan altijd veranderen doorheen een mensenleven.

De andere onderzoeken waren stabiel en dat is heel goed nieuws. Zowel het gezichtsveld als de oogzenuwen en dat is niet evident met een ziekte als MS.

Nu moet ik dus op zoek naar een nieuwe bril. Dat gaat snel gebeuren, zodat ik hopelijk nog een mooi soldenprijsje kan scoren.