Ik word wakker en draai mijn hoofd een kwartslag naar links om naar de wekker te kijken hoe laat het is. Maar het display is zwart, pikzwart…

Ik probeer het nachtlampje aan te knippen, maar het blijft donker. Er zijn nog twee mogelijkheden: de zekering is gesprongen of er is een stroompanne. Voor ik mijn bed uitstap, kijk ik nog even op Facebook. Ik ben duidelijk niet de enige die letterlijk in het donker zit. Bijna heel het dorp heeft te lijden onder een stroompanne. Het is dus wachten totdat de panne voorbij is.

De stroompanne is rond half vijf ’s morgens begonnen. Vanaf vijf uur wordt het stilletjesaan licht. Volgens de site van Fluvius zou het rond zes uur opgelost zijn. Iets voor zes uur springt de elektriciteit weer aan. Voor 1 seconde, want daarna is het terug weg. Dit gebeurt nog enkele keren in de komende minuten.

Tussen zes en zeven hebben steeds meer straten terug elektriciteit. Ik zit nog steeds zonder. Als één van de laatste straten springt bij mij de elektriciteit terug aan om iets na zeven uur.

Tijdens de stroompanne realiseer ik me dat we zo afhankelijk zijn van elektriciteit. Ik kon geen koffie zetten. Water koken? Gaat niet, ook niet op het vuur, want dat is inductie. Douchen met warm water? Noppes, want zonder elektriciteit en een warmtepomp kom je niet ver. De ondergrondse garage uitrijden? Tja, een elektrische garagepoort.

Toch voelde ik me enorm dankbaar dat er werkmensen zijn die de elektriciteit terug aan de praat krijgen. En dat ’s morgens vroeg. Al heb ik 2,5 uur zonder elektriciteit gezeten, ik weet dat Fluvius er alles aan doet om het zo snel mogelijk op te lossen.

Liefs ❤
Kim