Soetkin Baptist, die in Noorwegen woont, is even in het land om samen met Annemie Struyf een theatertour te doen. Wij zijn gaan kijken naar deze voorstelling.

Vorig jaar waren we al eens gaan kijken naar een voorstelling van dit duo. Toen ging het helemaal rond Noorwegen en de tv-serie Het Hoge Noorden. In deze voorstelling gaat het over de hoogtepunten van Annemie en Soetkin.

Soetkin komt als eerste het podium op. Ze toont meteen haar zangkunsten. Doorheen de voorstelling zal ze nog regelmatig liedjes zingen.

Annemie heeft haar ‘valies’ bij. Zowel Soetkin als zij hebben er attributen ingestoken. Annemie praat de voorstelling aan elkaar door te vertellen over meerdere reportages die ze gemaakt heeft en die een kantelpunt in haar leven zijn geweest.

• Het boek Een vrouw in de poolnacht van Christianne Ritter. In Het Hoge Noorden is Annemie in de voetsporen van Christianne getreden.
• In 2004 adopteerde Annemie en haar toenmalige man een kind uit Afrika die ze ontmoette tijdens de opnames van een reportage. Haar naam is Hope en ondertussen woont ze nog steeds in België. Annemie maakte destijds de reportage De moeder van mijn dochter over de zoektocht naar de biologische moeder van Hope.
• Nog een reportage uit Afrika gaat over de genitale verminking bij jonge meisjes. Ook al is het verboden, het gebeurt nog steeds. In navolging van deze reportage heeft Annemie een stichting opgericht om een vluchthuis te openen waarnaar meisjes in de periode van de verminkingen (meestal in december) kunnen vluchten. Het begon met tien meisjes en het aantal is gegroeid naar meer dan 400.
• Uiteraard komt het laatste programma In Hemelsnaam ook aan bod. Met een filmploeg een slotklooster betreden is allesbehalve evident. Het is Annemie gelukt.
• Als laatste toont ze een tekst dat op haar toilet hangt in haar buitenverblijf in Frankrijk. Een plek waar ze heengaat om tot rust te komen. Het is niet zomaar een tekst, maar een tekst vol levenswijsheden.

Ik vond het een fijne voorstelling. Ik ben sowieso wel fan van de reportages van Annemie Struyf. Ze heeft een rustgevende stem, al vinden sommigen dat niet. Haar reportages zijn beklijvend en houden je in de greep. En dat is eigenlijk met deze voorstelling ook.